سرائيليّات در كتب اهل سنت{وهابیت}

ورود بعضى از قصص و نقلهاى تاريخى در كتب حديثى و تاريخى و تفسيرى اهل سنت چهره اى نا زيبا از وقايع درست تاريخى به نمايش گذاشته است، كه تشخيص اين حقيقت كارى فوق العاده مشكل وسخت است، زيرا پژوهندگان و اهل تحقيق را در دستيابى به حقايق تاريخى دچار مشكل، و يا با ناكامى رو برو مى كند.

ابن خلدون مى نويسد: عرب صدر اسلام بهره اى از علم و كتابت نداشتند و مطالب مربوط به آفرينش جهان و اسرار هستى را از علماء يهود و اهل تورات و يا از نصارى همانند: كعب الأحبار، وهب بن منبه، وعبد الله بن سلام مى پرسيدند تا آن جا كه مى گويد: «فامتلأت التفاسير من المنقولات عندهم وتساهل المفسّرون في مثل ذلك وملأوا كتب التفسير بهذه المنقولات ، وأصلها كلّها كما قلنا من التوراة أو ممّا كانوا يفترون»

(( مقدمة ابن خلدون: 439 . )).

تفاسير اهل سنت از گفته هاى يهود و نصارى مملو گشته و مفسران هم در اين زمينه سهل انگارى كردند و كتابهاى تفسيرى را از اين قماش روايات پر كرند و ريشه همه اين روايات از تورات و يا دروغ بافى هاى يهود و نصارى سر چشمه گرفته است.

در دو كتاب معروف و مشهور اهل سنّت صحيح بخارى و مسلم نيز از اين آفت در امان نمانده و متأسّفانه اخبارى از اين دست به فراوانى در آنها ديده مى شود، كه از آن جمله نقل حديث ساختگى ذيل است كه از افكار يهوديّت در ميان احاديث مسلمين رسوخ كرده است.

}«عن أبي هريرة عن رسول اللّه صلّى اللّه عليه وسلّم قال: يَنْزِل اللّه إلى السماء الدنيا كلّ ليلة حين يمضي ثلث الليل الأوّل فيقول: أنا الملك، أنا الملك، من ذا الذي يدعوني فأستجيب له، من ذا الذي يسألني فأعطيه، من ذا الذي يستغفرني فأغفر له، فلا يزال كذلك حتّى يضيء الفجر»

(( صحيح مسلم: 2/175، سنن ابن ماجة: 1/435، سنن الترمذي: 1/277. )).

خداوند هر شب پس از گذشت يك سوّم از آن، به آسمان زمين فرود مى آيد، و تا طلوع فجر ندا مى كند: چه كسى است كه مرا بخواند و از من چيزى بخواهد، و طلب بخشش كند، تا خواسته هاى وى را بر آورده نمايم.

در برخى از روايات آمده است:«فإذا طلع الفجر صعد إلى عرشه»

(( فتح البارى: 13/390. ))

پس از طلوع فجر به عرش مراجعت مى كند.

شايد روزگارى اين سخنان بى پايه و اساس، مشترى داشت، ولى امروز با رشد دانشها و تكامل عقلانى بشر اين قبيل نقلها مورد تمسخر قرار گرفته و به آن مى خندند، چون با توجّه به كرويّت زمين، در هر لحظه از شبانه روز در يك نقطه از كره زمين پايان شب و طلوع فجر مى باشد، و اگر خداوند از عرش به زمين آمده باشد، مادامى كه زمين باقى است و شب و روز در چرخش است ديگر به عرش بر نخواهد گشت.

روى اين جهت برخى از بزرگان اهل سنّت در توجيه اين روايت دچار حيرت و سرگردانى شده اند

(( رجوع شود به تفسير القرطبي: 4/39، فتح البارى: 13/390. )).

البتّه نتيجه دورى از اهل بيت عصمت و طهارت و بى توجّهى به توصيه رسول اكرم(صلى الله عليه وآله وسلم) در تمسّك به ثقلين، سقوط در وادى هاى خطرناكى اين چنين را در پى دارد.